Indoor golf positioneert zich vaak als het mindere alternatief, de troostprijs als het echte golf niet lukt.

Indoor golf profileert zich vaak als het mindere alternatief, de troostprijs als echt golfen niet mogelijk is.

Je ziet het op sociale media. Het regent, het waait, het is te koud. Dus verschijnt het bericht: ‘Kom bij ons indoor golfen.’ Oprecht, begrijpelijk, en toch een gemiste kans. Want met die boodschap maak je jezelf afhankelijk van iets waar je geen controle over hebt. Je bestaan wordt gerechtvaardigd door slecht weer.

En nu is het lente. De zon komt terug, de banen gaan open, en golfers trekken naar buiten. Voor de centra die zich hebben gepositioneerd als slechtweeroplossing, is dit het moment waarop ze beseffen wat ze hebben gemist. Geen gemeenschap. Geen reden om te blijven komen als het buiten mooi weer is.

Zij die zich positioneren als een paraplu worden ook zo behandeld. Handig als het regent. Overbodig als de zon schijnt.

De centra die het anders aanpakken denken niet in bezettingsgraad. Ze denken in redenen om te komen. Niet ‘wanneer schikt het je om te spelen’ maar ‘waarom zou je hier willen zijn.’ Het verschil zit in evenementen. Toernooien, clinics, avonden waarop mensen niet alleen komen om te golfen, maar om elkaar te ontmoeten. Avonden die plaatsvinden of het nu augustus of december is. Niet omdat het buiten regent, maar omdat er iets te doen is.

Dat is het verschil tussen een faciliteit en een club. En het is precies het verschil tussen klanten die wegblijven als de zon schijnt en leden die komen omdat ze er willen zijn.

De lente laat zien wie dat verschil heeft gemaakt.